De onzin van energielabels (2)
Door Ronald van Warmerdam – PMB Amsterdam, lid van het duurzaam vastgoed expertpanel.
In het NRC van zaterdag 12 november trof ik een artikel aan over de energielabels van woningen. Ik werd vooral getroffen door de zin dat de rekenmethode voor het bepalen van een label in een boek van ruim vierhonderd pagina’s wordt beschreven. Het is niet zinvol een ingewikkelde rekenmethode op te stellen als het resultaat al bekend is.
De afgelopen decennia hebben we de westerse wereld veranderd van een wereld waarin de overheid een grote rol speelt naar een wereld waarin de markt en de consument de belangrijkste spelers zijn in het economische veld. Ook in de wereld van bouwen en verbouwen, vertrouwen we vooral op de markt en op onszelf. De overheid vinden we lastig en hebben we liever in de bijrol. Toch probeert de overheid, in haar rol, door middel van regels, te boel een beetje te sturen in een gewenste richting.
De gewenste richting is: minder energie, minder klimaatbeschadiging en het opwekken van hernieuwbare energie. De Labels waren bedoeld om meer inzicht te krijgen op de energieconsumptie van gebouwen en misschien zouden daardoor eigenaren overgaan tot het energetisch verbeteren daarvan. Misschien zouden we de markt dwingen betere woningen te bouwen of tot renovatie over te gaan. Het systeem werkt niet.
Maar u hebt helemaal geen label nodig om te weten hoeveel energie u verbruikt. Dat weet u door de jaarlijkse afrekening van gas en elektra. En de energiebedrijven weten hoeveel energie u, en alle mensen in uw straat, wijk en stad verbruiken. Alle gegevens over het energiegebruik, over heel Nederland, voor alle woningen zijn bekend en staan in de database van de energiebedrijven. Volstrekte onzin om daar een rekenmethode van 400 pagina’s voor te verzinnen. Ik zou als minister niet het label verplicht stellen maar de energiebedrijven verplichten verbruiks-gegevens jaarlijks bekend te maken.
De overheid heeft slechts het bouwbesluit als middel om de energetische kwaliteit van gebouwen te beïnvloeden. In het bouwbesluit staan, ten aanzien van de energetische kwaliteit, beperkte regels voor nieuwbouw en geen regels voor de renovatie. En als een gebouw klaar is, is het aan u om er energiezuinig mee om te gaan of niet. De overheid heeft vrijwel geen invloed op uw gedrag achter de voordeur. U betaalt immers zelf de rekening. En het label? Daar wordt u niet wijzer van. Onzin dus.
Gerelateerde artikelen:
De gebouwde omgeving is goed voor circa 30% van de uitstoot van CO2. Het is daarom van belang dat duurzaamheid van vastgoed hoog op de agenda wordt geplaatst en dat alle duurzame maatregelen ook in de praktijk worden toegepast.
Bij Duurzaamheid behoren niet alleen duurzame oplossingen en maatregelen ook dient er rekening gehouden te worden met de economische levensduur, terug verdientijd en de technische levensduur.
verzenden...


Fijn dat er medestanders zijn.
En hoe gaan wij nu de politiek wakker maken met deze geld verspilling? Wij mogen ons huis niet meer verkopen zonder een label en dat doen wij dan ook braaf. In de zuid europese landen wordt deze maatregel volkomen aan de laars gelapt.
De berekening is soms zo complex dat als je de beschikking hebt over de rekensoftware voor deze berekening dat je eenvoudig naar een gunstig label toe kunt rekenen.
Woningcorporaties hebben massaal hun woning laten voorzien van een label. Dit was gouden handel voor de EPN adviseurs. Ook voor elke wijziging moet door de corporatie in de buidel worden getast en dan heb ik het nog niet eens gehad over de beheer aspecten van al die labels als je een corporatie bent. Daar kun je uiteraard weer beheersoftware voor kopen en zo kan ik nog even doorgaan.
Het was veel verstandiger geweest om al dat geld te investeren in duurzaamheid van gebouwen dan in bureaucratie.