Duurzaam Vastgoed

Door: ing Marc Hopman – AT Osborne, lid van het duurzaam vastgoed expert panel

Een toekomstscenario voor de vastgoedsector anno 2015

In 2015 is het allemaal anders. Dan is de wereld groener en zijn de gebouwen een stuk duurzamer. Gesjoemel met energielabels en het werkelijk verbruik van duurzaam vastgoed laat te wensen over. De vraag naar duurzaam vastgoed overtreft het aanbod. Wellicht spreken we over een duurzaamheids “bubble” of duurzaamheidsfraude.

Deze nieuwe – en wellicht utopische – vastgoedmarkt vereist innovatieve vormen van samenwerking tussen vastgoedpartijen om succesvol te kunnen opereren.

In 2015 stellen eindgebruikers veel eisen aan het vastgoed wat zij betrekken, ook wat betreft het comfort. Door het Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen houden zij zich nadrukkelijk bezig met de huidige huisvesting en de daarbij behorende exploitatiekosten. Anno 2015 hebben we te maken met de slurptax voor gebouwen (een belasting op de CO2-uitstoot van gebouwen). Deze belasting is gekoppeld aan het verplichte energielabel.

Daarmee is CO2–uitstoot direct te vertalen in geld. Dit maakt het voor beleggers noodzakelijk om te weten wat de CO2-uitstoot is van hun vastgoedportefeuille (CO2-footprint). Dit betekent dat beheer en onderhoud van de gebouwen een sleutelrol vervult bij het laten renderen van hun vastgoedbeleggingen. Beleggers maken dan ook gebruik van uitvoerende partijen die proactief de energiestromen en de CO2-uitstoot van de gebouwen continu beheren, registreren en sturen. En van accountmanagers die continu de tevredenheid van hun klanten wat betreft het geleverde comfort monitoren.

In 2015 leasen beleggers de energie-installaties van uitvoerende partijen. Door middel van een prestatiegericht contract verlegt een vastgoedbelegger het risico, rondom CO2–uitstoot en het comfort, naar de uitvoerende partij en blijven de installaties en dus het comfort binnen het object altijd op het afgesproken niveau. Een object wordt beheersmatig gesplitst in bouwkundige zaken en gebouwgebonden installaties. Uitvoerende partijen leveren risicodragende beheersconcepten. Assetmanagers hebben op technisch gebied een meer controlerende in plaats van een sturende rol. Zij worden de accountmanagers en de nieuwe makelaars van de belegger.

Deze verandering van rollen betekent ook een verandering van belangen. De verschillende partijen rekenen elkaar immers nu af op hun geleverde prestaties. De prestaties van het object en daarmee de prestaties van de belanghebbenden, impliceren nieuwe verdienmodellen voor het exploiteren, beheren en in eigendom hebben van vastgoed.

Is bovenstaand scenario toekomstmuziek? Of blijft in de wereld van het vastgoed alles bij het oude? De meningen hierover zijn verdeeld. Wél is de overheersende opinie dat de rollen en de belangen binnen de vastgoedsector zúllen veranderen. Persoonlijk denk ik dat we de komende jaren meer gaan samenwerken op basis van prestatieafspraken. De eerste stappen hiervoor zijn al gezet; eindgebruikers vragen steeds vaker om prestaties van een object. Richt u zich al op een nieuw verdienmodel met de daarbij behorende samenwerking?

Gerelateerde artikelen:

1. Is het verduurzamen van leegstaand vastgoed rendabel?
2. Eenzijdige aanpak vastgoedvraagstukken volstaat niet meer
3. ING REIM en 15 property managers tekenen voor duurzaamheid
4. Studiedag Lente-akkoord
5. Beleggers aan zet voor een eenduidig duurzaamheidlabel